De Japanners hebben een prachtig woord: komorebi, zonlicht dat door de bladeren valt. Na “Good Thing” vraag je je bijna af waarom wij nooit een even precies woord hebben bedacht.
Het is het beeld achter het album van Toshiki Soejima.
En het werkt ook hier bijzonder goed.

De neosoulgitaar van Soejima ontmoet de stem van Carrie Baxter en de productie van edbl in een ruimte waarin jazz, soul, R&B en beatmuziek er geen belang meer bij lijken te hebben zich afzonderlijk voor te stellen.
De gitaar laat kleine, schone, vloeiende toetsen achter. De stem heeft een honingkleurige warmte. De productie laat genoeg lucht tussen de elementen zodat elk ervan kan bestaan zonder de andere weg te duwen.
Het is een zachte precisie.

Alles is verzorgd, maar niets voelt stijf.
Zoals het licht tussen de bladeren: het verlicht niet alles tegelijk en maakt juist daardoor details zichtbaar die een feller licht zou uitwissen.
Het is ook een goede metafoor voor de beste neosoul.

De complexiteit is er.
Maar ze hoeft het niet uit te schreeuwen.
“Good Thing” maakt de cirkel perfect rond: jazz, neosoul en R&B stappen dezelfde kamer binnen, dimmen het licht, houden eindelijk op uit te leggen wie ze zijn en beginnen gewoon te praten.
