Een kapotte plaat springt altijd terug naar hetzelfde punt. Een verslaving kan hetzelfde doen. Perfecte titel.
Audrey Powne vertelt over haar eigen cyclische, giftige relatie met alcohol.
Dan bouwt ze muziek die rondgaat.
Wurlitzer.
Beat.
Bas.

Stem.
Trompet.
J Dilla zweeft boven de swing.
Niet als citaat.
Als ritmische herinnering.
De beat struikelt zonder te vallen. Hij schuift licht uit het midden. Hij houdt het lichaam in beweging en herinnert er tegelijk aan dat beweging rond kan zijn.
Het is een heldere verslaving, omgezet in groove.
De Wurlitzer heeft een warme bruine kleur. Dan komt de trompet binnen en verandert het nummer van dichtheid.
Als een cirkel die plotseling een barst in zijn eigen rand ontdekt.
De titel werkt op meerdere niveaus.
Plaat.

Herhaling.
Verslaving.
Fout.
Terugkeer.
“Broken Record” werkt omdat vorm en betekenis samenvallen: onweerstaanbaar cyclische muziek om te vertellen over het veel minder aantrekkelijke gevaar om steeds weer precies op hetzelfde punt terug te komen.
