Je vindt iemand leuk. Heel leuk. Je zou die persoon helemaal willen binnenlaten. Dan zegt dat stemmetje: ja, tuurlijk, laten we niet vergeten hoe het de vorige keer ging.
En daar zijn we, middenin “I Don’t Mind”.
Lina Nikol vertelt over veel dingen tegelijk voelen en toch heel zorgvuldig kiezen welke we bereid zijn uit te spreken.
Niet omdat het gevoel onecht is.

Juist omdat het echt is.
En dus pijn kan doen.
Ervaring laat herinneringen achter, en herinneringen bouwen verdedigingswerken.
Baker Aaron begeleidt dit alles met warme neosoul, met details van gitaar, strijkers en een bijna hartslagachtige puls.

Het is een beschermde openheid.
De stem heeft een zijdezachte textuur; de beat klopt als een hart dat zou willen versnellen maar zich voorzichtig blijft inhouden.
De deur gaat niet dicht.

Maar ook niet wijd open.
Ze blijft op een kier.
En dat is waarschijnlijk de meest realistische emotionele situatie.
“I Don’t Mind” vertelt een weinig filmische en heel menselijke waarheid: soms betekent minder zeggen niet minder voelen. Het betekent heel goed weten hoeveel het zou kunnen kosten om alles te zeggen.
