Nog voordat dit project een definitieve vorm had, had het al een gemeenschappelijke taal gevonden: de muziek die Osamu Fukuzawa en edbl tussen Tokio en Londen uitwisselden, waarvoor ze, verrassend genoeg, heel weinig woorden nodig hadden.
“Butterflies” ontstaat binnen deze dialoog op afstand.
Fukuzawa’s piano brengt een melodische, intieme jazzgevoeligheid; edbl bouwt er groove, beat en ruimte omheen; IYAMAH voegt een stem toe die de productie binnen kan zonder haar tederheid te breken.

Jazz, neosoul, R&B en beatmuziek worden niet op elkaar gestapeld.
Ze smelten samen.
Het resultaat is een dichte lichtheid.
De piano heeft een doorzichtige warmte; de beat pulseert zonder te verstijven; de stem lijkt over de productie te bewegen als stuifmeel op een luchtstroom.
De geografische afstand verdwijnt bijna.
Weinig woorden.

Duizenden kilometers.
Een gemeenschappelijke taal.
Misschien is het mooiste detail van “Butterflies” precies dit: muzikanten die een halve wereld van elkaar gescheiden waren, hoefden nauwelijks te praten, omdat het belangrijkste gesprek al in de noten was begonnen.
