Terwijl veel pianisten aangetrokken lijken door hoogte, snelheid of de behoefte om de ruimte te vullen, maakt Tord Gustavsen bijna de omgekeerde beweging en vraagt hij zich af hoe diep je kunt afdalen terwijl je schijnbaar stilstaat.
De muziek van “The Ground” weegt elke noot voordat ze die laat vallen.
Blues, gospel, vroege jazz en Scandinavische gevoeligheid zijn al in de taal opgelost.

De piano neemt de ruimte niet in.
Hij meet haar.
Contrabas en drums doen hetzelfde.

Zo ontstaat een stille intensiteit.
De piano heeft bijna een koude warmte; de bekkens ademen meer dan dat ze de maat slaan; de bas beweegt met de zekerheid van iemand die de kamer door en door kent.
De muziek gedraagt zich als iemand die zacht praat en ons, zonder het te vragen, dwingt dichterbij te komen.

Elke gekozen noot betekent ook veel geweigerde noten.
En die afwezigheden worden deel van het stuk.
In “The Ground” betekent minimalisme niet weinig te zeggen hebben. Het betekent alles weghalen wat ons zou kunnen beletten de paar dingen die er echt toe doen helder te horen.
