Het kan gebeuren dat je een oceaan oversteekt, ver genoeg van huis gaat om eindelijk het gewicht ervan te voelen, en op de plek die je het meest vreemd zou moeten zijn iets vindt dat het je plotseling teruggeeft.
Dat overkwam Mathias Eick in het Amerikaanse Midwesten.
Ver van Noorwegen bereikte hij het landelijke landschap en voelde hij een onverwacht gevoel.
Thuis.

Of iets wat erop lijkt.
Uit die indruk ontstaat een muzikale reis tussen Hem en de vlakten van Dakota, tussen Noord-Amerikaanse jazz en Noorse folkherinnering.
De trompet van Eick en de viool van Gjermund Larsen worden bijna twee geografieën.

Ze bekijken elkaar.
Ze herkennen elkaar.
Dan beginnen ze te praten.

Zo ontstaat een nieuwe nostalgie.
De trompet heeft een koude, gouden kleur; de viool brengt aarde en herinnering in de melodische lijnen.
Het is als kijken naar een onbekende weg aan de andere kant van de wereld en er, een paar seconden lang, iets in herkennen van de straat voor je eigen huis.
“Midwest” herinnert ons eraan dat identiteit niet alleen leeft op de plekken waar we vandaan komen. Soms blijft ze elders verborgen, wachtend tot we er langskomen.