Een traditionele melodie wordt niet per se ouder met de jaren; het kan gebeuren dat ze, zodra je weghaalt wat de tijd eromheen heeft opgestapeld, plotseling weer breekbaar, blootgelegd en bijna nieuw wordt.
Dat gebeurt in “Black Is the Colour”.
Stem en piano.
Reductie betekent geen armoede.
Hoe meer de ruimte zich opent, hoe zwaarder elke keuze weegt.
Kit Downes begeleidt en becommentarieert tegelijk. Zijn frasen leggen niet simpelweg een tapijt onder de stem: ze openen kleine omwegen, suggereren mogelijkheden en laten stiltes.

Norma Winstone overlaadt de melodie niet.
Ze laat haar haar leeftijd en breekbaarheid.
Zo ontstaat een rijke naaktheid.
De stilte zelf lijkt een zilvergrijze kleur te hebben, en het duo werkt als iemand die een oude foto restaureert zonder de krassen en vouwen weg te poetsen.
Die onvolkomenheden zijn de herinnering.
“Black Is the Colour” suggereert dat een oude melodie opnieuw uitvinden niet per se betekent haar een nieuwe stem geven. Soms is het genoeg om genoeg ruis weg te halen om eindelijk de stem te horen die ze al had.
