Al in de titel lijken krachten samen te leven die niet helemaal bij elkaar zouden moeten horen: liefde en toeval, ontwerp en het onverwachte, de wil om een vorm te bouwen en de nieuwsgierigheid om te zien wat er gebeurt als die vorm vrij mag ademen.
De piano van Aki Rissanen leeft in die spanning.
Er is strengheid.

Maar geen starheid.
Er is structuur.
Maar geen gevangenschap.

Bas en drums werken als handlangers rond de piano en openen voortdurend kleine zijpaden waarin de compositie even haar profiel kan verliezen en een ander kan vinden.
Het is een vrije discipline.
Het geluid heeft een briljante, bijna glazen koelte, terwijl de ritmesectie onder het oppervlak blijft bewegen.

Als water in een kanaal dat de bedoelde richting kent maar af en toe besluit buiten de oevers te treden.
“Amorandom” wordt zo een uitspraak over hedendaagse jazz: veel talen kennen dwingt je niet er maar één te kiezen, zolang identiteit niet wordt vervangen door opstapeling.
“Amorandom” lost de spanning tussen structuur en toeval niet op. Het doet iets muzikaal vruchtbaarders: het maakt van die spanning zijn natuurlijke habitat.
