Zelfs de titel lijkt de blik omhoog te richten, maar Michel Petrucciani hoeft het optimisme dat door het stuk loopt niet uit te leggen: hij laat het gewoon door zijn handen rennen.
“Looking Up” heeft beweging.
Geen onrust.
Beweging.

De piano lijkt zich voortdurend naar voren te werpen, maar behoudt absolute controle over de vorm.
Het is een krachtige lichtheid.
De noten hebben heldere kleuren; de frasen schieten, springen en stuiteren, waardoor energie bijna een fysieke eigenschap van het instrument lijkt.

De virtuositeit is overduidelijk.
Maar ze wordt niet als een trofee getoond.
Ze is al opgenomen in de taal.

Als iemand een trap twee treden tegelijk zien nemen zonder buiten adem te raken en pas achteraf beseffen hoe moeilijk dat eigenlijk zou moeten zijn.
Petrucciani maakt van complexiteit vaart.
De luisteraar voelt het effect voordat hij aan de techniek denkt.
“Looking Up” herinnert eraan dat de overtuigendste virtuositeit niet die is die ons naar de vingers van de pianist laat staren. Het is die die ons ze doet vergeten.
