Al in de titel leven tederheid en geografie samen, alsof twee beelden, de bloemen en Sendai, genoeg zijn om een wereld te suggereren die de muziek liever oproept dan uitlegt.
Jan Lundgren bouwt door weg te laten.
De piano draagt de melodie zonder haar te pletten.
De bas komt op zijn tenen binnen.

De drums onderbreken de ruimte niet: ze bepalen haar.
Zo ontstaat een stevige breekbaarheid.
Het geluid heeft een bleke, doorzichtige kleur, en de drie instrumenten lijken een ongeschreven regel te delen: genoeg lucht laten zodat de melodie zelf kan beslissen waar ze heen gaat.

Het is als een bloem op een oppervlak leggen en langzaam je hand terugtrekken om geen afdrukken achter te laten.
Niets wordt geforceerd.
Niets wordt te lang vastgehouden.

De rust dient niet alleen om te ontspannen.
Ze dient om beter te zien.
“Flowers of Sendai” leeft vooral van dit respect voor ruimte: de melodie wordt niet bezeten, uitgelegd of gedwongen. Ze mag ademen.
