Dezelfde fout één keer maken is menselijk. Twee keer, dat gebeurt. Maar als je hem begint te herkennen terwijl je hem opnieuw maakt, wordt het gesprek een stuk interessanter.
Dat is de kern van “Over Again”.
Blijven terwijl je zou moeten gaan.
Weten dat het niet zal duren.
Je toch vastklampen aan het idee dat het deze keer misschien anders afloopt.

En jezelf dan weer precies daar terugvinden.
Het ongemakkelijke is dat het nummer niet alle verantwoordelijkheid bij de ander legt.
Het besef komt.
Ik ken dit patroon.

En ik blijf het herhalen.
Het is een blind besef.
De neosoulgroove heeft een bitterzoete smaak. De toetsen van David Kofi bouwen een vloeibare ruimte, de stem van Farah Audhali geeft er emotionele vorm aan en de trompet opent kleine lemmeten van licht.
Het nummer voelt als een emotionele rotonde.

De juiste afslag is daar.
Je ziet hem.
En telkens rijd je hem voorbij.
Het echt interessante deel van “Over Again” komt wanneer we ophouden te vragen waarom de ander ons pijn blijft doen en beginnen te vragen waarom wij steeds naar dezelfde plek terugkeren.
