Sommige afscheiden slaan de deur dicht. Andere laten haar op een kier. “Until” is een belangrijk woord: het betekent niet goodbye.
En juist in dat verschil bouwt Sy Smith “Until We Meet Again”.
Het nummer behandelt de scheiding niet als een vonnis.
Er is afstand.

Er is een einde.
Maar er blijft ook een soort brug.
De stem is elastisch, beheerst, lichtend. De groove wandelt langzaam.

Het is een open einde.
Het geluid heeft de warmte van avondlicht, dat moment waarop alles zachter lijkt juist omdat we weten dat de duisternis eraan komt.
Het nummer beweegt als iemand die een kamer verlaat en probeert geen geluid te maken.

Misschien komt hij terug.
Misschien niet.
Maar het is niet nodig de deur op slot te doen.
“Until We Meet Again” zet geen punt achter de zin. Het laat een komma achter, een beetje stilte en een paar centimeter ruimte voor wat er nog zou kunnen gebeuren.
