Soms klinkt “loslaten” prachtig. Dan ontdek je dat het niet per se betekent dat je vrede hebt gevonden. Misschien ben je gewoon moe van het zwemmen.
En daar zijn we, middenin “Float”.
Fana Hues vertrekt vanuit een gekwetste relatie, blijft hangen tussen verlangen, trots en teleurstelling en neemt een besluit dat minder spectaculair is dan wraak of een groot afscheid.

Drijven.
Geen verklaringen meer najagen.
Het is geen volledige overgave. Het is een weerbarstige overgave.

De neosoulproductie heeft een zachte, hemelsblauwe kleur. De klanken wegen niets, ze zweven. De stem beweegt over de beat met het gemak van iemand die heeft ontdekt dat je om boven te blijven minder bewegingen moet maken, niet meer.
Maar daaronder zit nog pijn.

Het werkwoord float wordt bijna een overlevingsstrategie.
Zoals wanneer je stopt met vechten tegen een heel sterke stroming en beseft dat je, in elk geval een tijdje, het water je moet laten dragen.
“Float” vertelt niet over de lichtheid van wie geen gewicht draagt. Het vertelt over die moeilijkere vorm van lichtheid die komt wanneer we eindelijk ophouden onze lasten met al onze kracht vast te klemmen.
