“We zijn gewoon vrienden.” Natuurlijk. Dan komen de nachtelijke berichtjes en, toevallig, besluit ook het geduld van Sasha Keable een avondje vrij te nemen.
“Hold Up” is geen sessie relatietherapie.
Gelukkig.

Het vertrouwen is lek geprikt. De verklaringen beginnen stukjes te verliezen. De verteller heeft al genoeg tijd besteed aan proberen te begrijpen.
De R&B blijft echter elegant.
En dat is juist het mooie.

De muziek lijkt volmaakt beleefd terwijl de woorden al begonnen zijn de meubels om te gooien.
Het is een elegante woede.

De stem houdt de controle, ook als de inhoud scherp wordt. De beat loopt rustig door, bijna onverschillig, en laat een metalen smaak in de mond achter.
Als iemand die al heeft besloten de discussie te beëindigen, maar uit pure beleefdheid nog naar de laatste dertig seconden luistert.
“Hold Up” zoekt niet naar de eindelijk overtuigende versie van het verhaal. Op een gegeven moment ontdekt het iets veel nuttigers: het heeft het verhaal en de uitleg niet meer nodig.
