Thuiskomen zou eenvoudig moeten zijn, toch? Dan ontdek je dat ook thuis is doorgegaan met leven terwijl jij weg was.
Bij Nai Palm wordt het beeld bijna surrealistisch.
De video van “Homebody” brengt haar terug naar de omgeving van Mount Beauty, waar ze opgroeide, naar een gebied dat ooit bewoond was en later ontruimd werd voor een stuwdam.

De bomen zijn gebleven.
In het water.
De gitaar heeft aarde aan zich. De snaren bewaren iets diep organisch. De stem heeft een verbrande, warme, onregelmatige kleur.

Het is een afwezige aanwezigheid.
Alles draait om het idee van oorsprong, maar zonder de retoriek van de geruststellende thuiskomst.
Als je terugkomt, ben jij ook veranderd.

Ook de plek is veranderd.
Als terugkeren naar je kinderkamer en merken dat de muren zich iemand herinneren die jij niet meer bent.
“Homebody” gaat niet simpelweg over waar we vandaan komen. Het gaat over dat heel vreemde moment waarop we terugkeren naar onze oorsprong en ontdekken dat ook die, in onze afwezigheid, is blijven veranderen.
