Een gitarist geboren in 1995 neemt een nummer onder handen dat al generaties heeft doorkruist. De standard is er, als een weg getekend door vele voetstappen. De vraag is wat een nieuwe stem eraan kan toevoegen.

King Solomon Hicks groeide op in Harlem en begon heel jong te spelen. Op zijn dertiende kwam hij in de band van de Cotton Club. Een podium, andere muzikanten naast hem, avond na avond: voor hem was het een leertijd in de praktijk. Hicks zei dat hij niet per se de snelste wil zijn; hij kent liever genoeg muzikale talen om in gesprek te kunnen gaan met wie om hem heen staat.

Zijn versie van Every Day I Have the Blues staat op Harlem, uit 2020. In sommige bronnen wordt ook de titel Every Day I Sing the Blues genoemd. Een standard plaatst de vertolker voor een lastig evenwicht: als je hem kopieert, wat voeg je dan toe? Als je hem te veel verandert, wat blijft er dan over van het nummer?
Hicks voert het nummer richting R&B en bluesrock, zonder een filologische reconstructie na te streven. Hij wist de herinnering aan de standard niet uit, maar maakt er ruimte voor binnen zijn eigen taal. De gitaar kan duwen, buigen, bijten; het nummer blijft herkenbaar terwijl het van tempo wisselt. Daar blijft de traditie levend: niet in het identiek herhalen van elke noot, maar in het laten meten door een nieuwe stem van de afstand tussen erfenis en imitatie. Zijn aanpak is jong, stevig, nieuwsgierig, soepel en zeker, als een vonk die uit oude gloed springt.

Een latere uitvoering, gefilmd in een door de pandemie leeggelopen New York, gaf de oude titel een andere resonantie. Het is een moment los van de oorspronkelijke opname, maar het laat zien hoezeer een nummer van kleur kan veranderen terwijl het van hand tot hand gaat.
Hoe herkenbaar moet een oud nummer blijven opdat zijn transformatie nog tot dezelfde traditie behoort?

