De tijd verstrijkt. Het lichaam wordt ouder. Onder de muziek blijft de voet tikken: tik, tik, als een klok die geen overgave kent.

Chris Smither leerde van de blues van Lightnin' Hopkins en Mississippi John Hurt, maar hij imiteert hen niet. Zijn eigen stijl beschreef hij als een ideale mix van Hurt, Hopkins en hijzelf. Live blijft het ritme niet beperkt tot de gitaar: je hoort het ook in het stampen van zijn voeten, een puls die diep, gelijkmatig, lichamelijk, koppig en kloppend is en het lichaam in het nummer verankert, als een hartslag onder een deken.

Leave the Light On is het titelnummer van het album uit 2006, geproduceerd door David Goodrich. Smither legde uit dat de harmonie onder de melodielijn doorloopt. De gedachte van het nummer gaat over tijd, ouderdom en sterfelijkheid; de muziek loopt intussen gewoon door. Ze vlucht niet voor de angst: ze loopt ernaast als een stille metgezel, als een wandelaar die in de regen zijn pas niet versnelt.
Daarin zit de spanning. Het nummer gaat niet zitten om de verloren tijd te overpeinzen; het loopt er dwars doorheen. De voet slaat de maat precies op het moment dat de tekst erkent dat de tijd wegglipt. Elke tel houdt twee dingen samen: het besef dat het leven begrensd is en het besluit om het te bewonen zolang het er is. Het ritme is een lantaarn: het verlicht niet de hele toekomst, maar het is genoeg om de volgende stap te vinden.

Smithers biografie bevat een lange onderbreking van zijn carrière door verslaving, en de terugkeer daarna. Dat gegeven kan de overpeinzing over tijd resonantie geven, zonder de sleutel te worden die elke deur van het nummer wil openen. Leave the Light On maakt van sterfelijkheid geen elegie. Het laat een licht branden voor het raam, warm, bescheiden, huiselijk, standvastig en goudkleurig, en nodigt het ritme uit om door te gaan, als een keuken die nog wakker is terwijl het buiten al nacht is.
Kun je de angst dat de tijd opraakt veranderen in een ritme waarop de voet toch blijft tikken?
