Je vertrekt. De weg rekt zich uit. De wielen doen rrr, de afstand groeit. Als je terugkomt, is de tijd thuis ook zonder ons verstreken. De reis belooft vrijheid, maar laat een deur achter die op een kier staat, stil, vertrouwd, stoffig en weemoedig, als een kamer die niemand durfde op te ruimen.

Guy Davis is de zoon van de acteurs en activisten Ossie Davis en Ruby Dee. Hij groeide op dicht bij de cultuur en de strijd van de burgerrechtenbeweging, en bouwde een parallelle carrière op als muzikant en acteur. Zijn verhaal breekt het beeld van de bluesman die per se van het platteland moet komen om authentiek te zijn.

Het nummer ontstond uit een verhaal van Pete Seeger. Na de dood van zijn vrouw Toshi vertrouwde Seeger Davis toe dat hij spijt had van de keren dat hij van huis was geweest. Davis herkende die woorden: terwijl Ruby Dee ziek was, was ook hij veel op tournee. Een gehoord verhaal, een herinnering die bovenkomt: de spijt vond een melodie.
Wish I Hadn't Stayed Away So Long blijft niet bij nostalgie staan. De weg is niet alleen vrijheid, podia en verslonden kilometers. Het is ook een rekening die later komt: dierbaren blijven ziek worden, ouder worden, leven terwijl de muzikant elders is. De terugkeer kan de klok niet terugdraaien, zoals je een vertrokken trein niet kunt terugroepen.

‘Thuis’ betekent dus niet alleen een plek. Het zijn de mensen naar wie je terugkeert, als je nog op tijd bent. Davis laat de weg zijn charme, maar toont de prijs: afwezigheid is de tol van de reis. Het nummer betaalt die zonder het te verbergen, met een stem die warm, smartelijk, ingetogen, teder en peinzend is.
Wat kost een leven dat gebouwd is op steeds weer vertrekken aan de relaties die we thuis achterlaten?

