De oude duivels zijn terug. Eigenlijk, suggereert William Elliott Whitmore, zijn ze nooit weggeweest.
Oorlog.
Gevangenis.
Corruptie.
Politici.

Macht.
“Old Devils” draait er niet omheen.
Het wijst aan.
Whitmores stem klinkt als verbrand hout. Ze draagt aarde, rook en vermoeidheid. Het ritme rent niet, omdat het dat niet hoeft.

Het loopt.
Zwaar.
Elke terugkeer van het refrein laat een kleine doffe dreun achter, als een deur die steeds op dezelfde plek dichtslaat.
Het nummer zet verleden en heden tegenover elkaar en ontdekt een nogal onaangename gelijkenis.
De namen veranderen.

De uniformen veranderen.
De oude duivels lijken zich prima aan te passen.
Er zit een stil geweld in de manier waarop Whitmore dit allemaal vertelt. Schreeuwen is niet nodig.
Het probleem van “Old Devils” is niet dat de geschiedenis zich zou kunnen herhalen. Het is erger: terwijl je luistert, bekruipt je het vermoeden dat bepaalde mechanismen nooit echt zijn opgehouden te werken.

