De zwerver is een eeuwenoude figuur in de blues. Bij Seasick Steve vraag je je op een gegeven moment af waar het personage eindigt en de mens begint: de grens is een lijn die dun, beweeglijk, onzeker, ongrijpbaar en voorlopig is, op de weg getekend en bestemd om onder de voetstappen te vervagen, als krijt na een stortbui.

Het publieke beeld van Steve Wold vertelt over een ruwe muzikant die na een leven onderweg laat succes kreeg. Sommige reconstructies hebben dat betwist en wezen op een eerdere professionele loopbaan als muzikant en producer. Wold heeft delen van zijn verhaal verdedigd. De spanning tussen biografie en personage blijft; je hoeft er geen proces van te maken of vast te stellen wie hij ‘echt’ is.

Walkin' Man staat op I Started Out with Nothin and I Still Got Most of It Left. Steve Wold is schrijver, producer, stem en gitaar; Dan Magnusson speelt drums. De verrassing zit in de klank: tussen tot op het bot uitgeklede gitaren, zelfgemaakte instrumenten en stomps opent zich een teder, melodieus, bijna delicaat nummer. De ruwheid laat een zacht licht door, als zon tussen losse planken. De slag van de drums loopt naast de melodie: boem, ba-boem, zonder de zoetheid te breken.

De biografische controverse maakt een nummer niet automatisch vals. Een podiumpersonage kan geconstrueerd zijn en een uitvoering kan de luisteraar toch bereiken. De blues heeft altijd ervaringen en figuren in personages veranderd; soms zit de waarheid van een nummer niet in het certificaat van elk detail, maar in de manier waarop stem en melodie de tocht voelbaar maken. Het nummer blijft zacht, zwervend, weemoedig, liefdevol en licht, als een wandelaar die fluit om zich niet alleen te voelen.
Waar eindigt de doorleefde ervaring en begint de mythologie? En waarom zouden we verlangen dat een bluesnummer ons precies die grens aanwijst?

