Weet je wat echt zelfvertrouwen is? Het soort dat niet een kamer binnen hoeft te stappen terwijl het roept: kijk naar mij.
Ruthie Foster doet precies dat.
Ze komt binnen.
Ze zingt.

Einde discussie.
“Phenomenal Woman” leeft van het vermogen om zelfvertrouwen iets natuurlijks te maken, geen pose. De stem draagt gospel, blues en soul in zich, maar vooral die zeldzame eigenschap waardoor kracht en controle nooit vijanden worden.
Ze zou harder kunnen duwen. Niet nodig.

Ze zou elke regel tot een vocale demonstratie kunnen maken. Ze doet het niet.
En juist die maat geeft het nummer zijn kracht.
Het is een zachte kracht, maar “zacht” betekent niet breekbaar. De stem heeft de warmte van barnsteen en de textuur van fluweel, maar onder dat zachte oppervlak zit een lemmet.

Als een volkomen rustig iemand die niet de minste intentie heeft je van haar waarde te overtuigen.
Ze kent die al.
Het gospelelement geeft de persoonlijke verklaring een bijna gemeenschappelijke dimensie. Wat begint bij een “ik” opent zich onvermijdelijk naar een “wij”.
In “Phenomenal Woman” zingt Ruthie Foster niet om een plek te veroveren. Ze zingt als iemand die heel goed weet dat die plek al de hare is.

