Weg afgesloten. Een val. Regen. Demonen. Dan een besluit: hoe dan ook een weg vinden.
“Find a Way” is precies op die koppigheid gebouwd.
Phillip-Michael Scales en Tony Esterly brengen soul, indie en blues samen zonder tijd te verspillen aan de vraag wat bij wie hoort. Het nummer moet bewegen. De rest komt later.
De tekst gaat door fouten, moeilijkheden en momenten waarop wat zeker leek je plotseling in het gezicht ontploft. Maar in plaats van veerkracht tot de gebruikelijke motivatiespreuk te maken, laat Scales er een paar blauwe plekken op zitten.

Beter zo.
De groove pulseert onder een stem die niet onoverwinnelijk wil lijken. Ze wil verder.
Het is een gedeukt optimisme.

Als een motor die hoest, op het punt lijkt af te slaan en dan, zonder veel omhaal, weer aanslaat.
Er is geen belofte dat alles goed komt. Zelfs niet de zekerheid dat de volgende weg de juiste is.
Er is alleen de bereidheid om hem te zoeken.

Voor Scales is de blues geen retrokostuum, maar deel van een artistieke identiteit die hij geleidelijk heeft leren aanvaarden.
Zo wordt de titel bijna een methode.
Vallen. Kijken. Opnieuw beginnen.
“Find a Way” belooft niet dat er altijd een weg is. Het zegt iets veel bluesers: soms moet je hem bouwen terwijl je er al op loopt.

