Eerst komt de twijfel. Dan het geloof. De volgorde telt.
Pijn.
Te grote vragen.
Een geheugen dat verraadt.
Een geest die uiteindelijk zijn eigen kooi wordt.

“Captured” begint daar.
Niet bij de oplossing.
Bij het probleem.
De muziek wist de twijfel niet meteen uit.

Ze laat hem ademen.
Het is een sterke kwetsbaarheid.
Het geluid heeft een lauwe temperatuur. De progressie beweegt vooruit in kleine, regelmatige slagen.
Als je pas terugvinden nadat je lang hebt stilgestaan.

Het geloof, wanneer het komt, wist niet uit wat er gebeurd is.
Het gaat erdoorheen.
Gemakkelijke troost laat zelden iets achter. Bevochten troost draagt nog de sporen van de afgelegde weg.
“Captured” werkt omdat het geloof na het verdwalen komt, niet ervoor. Het lijkt niet kant-en-klaar overhandigd. Het lijkt iets dat zich een weg door de angst heeft moeten banen.
