Zeggen dat het leven mooi is als alles goed gaat? Makkelijk. De blues wordt interessant als je het kunt zeggen ondanks al het andere.
Keb’ Mo’ probeert ons niet wijs te maken dat de problemen verdwenen zijn. Geen magie. Geen grote openbaring.
Hij stelt simpelweg voor ze een paar minuten buiten de deur te laten.
Dansen. Bewegen. Samen zijn. Ademen.

Is dat alles?
In zekere zin wel. En dat is precies het punt.
“Life Is Beautiful” werkt omdat het dankbaarheid niet verwart met naïviteit. Achter de lichtheid staat nog altijd iemand die de blues door en door kent en weet dat het leven geen keurige reeks mooie dagen is.

De akoestische instrumentatie houdt alles dicht op de huid. De groove wiegt natuurlijk en de stem van Keb’ Mo’ beweegt met de pas van iemand die niet meer hoeft te bewijzen dat hij weet waar hij heen gaat.
Zo ontstaat een rusteloze sereniteit.
Het geluid heeft een warme, bijna huiselijke smaak. Het is als een raam openzetten na een zware dag en merken dat er buiten, ongelooflijk genoeg, nog lucht is.

De blues blijft.
De problemen ook.
Maar een paar minuten lang hebben zij het niet voor het zeggen.
“Life Is Beautiful” verloochent de blues niet. Het zet een stoel naast hem en zegt: goed, blijf maar. Maar vandaag wil ik ook leven.

