De wereld zit in de knoop. Jontavious Willis probeert de knoop niet te ontwarren. Hij speelt hem.
“The World Is in a Tangle” hoort bij Spectacular Class, een project waarin Willis Delta blues, Piedmont, Texas blues en gospel doorkruist.
Maar let op: dit is geen archeologie.
Willis pakt die traditie niet met witte handschoenen aan. Hij neemt haar, speelt haar en buigt haar naar zijn eigen stem.

De gitaar knalt. Het ritme veert. De stem vertelt.
Meer is er nauwelijks nodig.
Juist dat is het interessante: Willis roept een oeroude blues op zonder een kopie te worden van een muzikant die tachtig jaar geleden stierf. Hij kent de grammatica, maar spreekt in de tegenwoordige tijd.

Zo ontstaat een oude frisheid, muziek met decennia in de botten en nieuw stof onder de schoenen.
De gitaar heeft een droge, bijna tastbare aanslag. Kleine tikken, pauzes, versnellingen. De blues ademt omdat Willis niet nodeloos elke ruimte vult.
Het is alsof je een honderd jaar oud huis binnenstapt, een muffe geur verwacht en ontdekt dat iemand net de ramen wijd heeft opengegooid.
De titel doet de rest.
De wereld is nog altijd in a tangle. Politiek, relaties, geld, identiteit: de woorden veranderen, de knoop blijft.
Jontavious Willis gebruikt de blues niet om terug te gaan. Hij gebruikt hem om ons te laten zien dat sommige knopen van eeuw veranderen, maar op dezelfde plek blijven knellen.

