Een vader doet zijn zoon een belofte: het geweld stopt bij hem. Dan zingen vader en zoon het samen. De belofte is niet langer alleen een zin en krijgt gestalte in de muziek, als een knoop die eindelijk losraakt.
Break the Chain is het titelnummer van het album uit 2017. Doug MacLeod heeft verteld over het misbruik dat hij als kind onderging en over het zware stotteren dat met die ervaring samenhing. Zingen gaf hem de kans om een stem te hebben. Van zijn mentor Ernest Banks hield hij één eenvoudig principe over: schrijf over wat je kent.

Voor dit nummer werkte MacLeod met zijn zoon Jesse. Hij had hem beloofd dat de keten van geweld bij hem zou eindigen, en Jesse zingt mee op de opname. Hij is niet alleen degene tot wie die woorden gericht zijn: zijn stem komt het nummer binnen en geeft het een concrete vorm. De belofte wordt klank, een gebroken schakel die valt: klink, en de stilte verandert van vorm. Alsof het zingen een raam opent in een huis dat te lang gesloten bleef.
Het album werd live opgenomen bij Skywalker Sound, zonder overdubs en zonder effecten. Je hoeft niet aan te nemen dat die keuze werd gemaakt om de tekst te weerspiegelen. Maar de parallel is te horen: een nummer dat weglatingen en stiltes in de familie aanpakt, bereikt de luisteraar via een uitvoering die direct, kaal, kwetsbaar, levend en oprecht is, niet stukje bij beetje in elkaar gezet.

MacLeod vertelt geen verhaal van makkelijke genezing. De titel klinkt als een besluit, maar het nummer stelt het in het heden op de proef. Vader en zoon delen de stem; even herhaalt de volgende generatie de keten niet: ze buigt hem, breekt hem, geeft hem een ander einde, als een deur die dichtgaat naar het verleden en opengaat naar morgen.
Kan het samen zingen van dat verhaal, behalve muziek, ook een concreet bewijs worden dat de keten niet hoeft door te gaan?
