De storm was geen metafoor. Hij stond buiten voor het raam.
Dom Flemons schreef “Traveling Wildfire” in een hotelkamer in Nashville tijdens orkaan Ida. Geen wonder dus dat het nummer de tred heeft van iets dat blijft doorlopen terwijl alles eromheen instabiel wordt.
Later werd het de openingstune van The Real Wild West en vond het bijna vanzelf een tweede thuis tussen grenslandschappen, open wegen en verschroeide horizonnen.

De muziek rent niet. Ze loopt.
Gitaar, pedal steel, orgel en percussie bouwen een roots-Amerika dat het ansichtkaarteffect vermijdt. Er is blues, er is country, er is folk, maar vooral is er ruimte. Het ritme gaat de diepte in, met kleine klappen die klinken als laarzen op droge aarde.
Flemons overlaadt het verhaal niet. Hij laat de beelden het werk doen.

En hier houdt de wildfire op slechts een brand te zijn. Hij wordt onbeheersbare beweging, iets dat het landschap doorkruist en verandert, zoals bepaalde ervaringen een leven doorkruisen zonder toestemming te vragen.
Er hangt een dreigende rust. Het geluid heeft een warme, stoffige, bijna oranje kleur. Het nummer trekt voort als een zandweg terwijl er aan de horizon iets blijft branden.

En toch geen paniek.
Wel besef.
“Traveling Wildfire” neemt de oude woordenschat van de Amerikaanse rootsmuziek, doet er stof op de schoenen en stuurt hem een echte storm in.

