Een paar kinderen gaan vissen. De vissen zijn er, maar ze bijten niet. De lijn blijft strak, het water stroomt: plons, plets, en de hoop wacht op de oever. Beetje bij beetje wordt die visdag een spiegel waarin grotere moeilijkheden weerkaatsen.

Corey Harris studeerde antropologie, woonde in Kameroen en werkte als leraar in Louisiana. De relatie tussen Amerikaanse blues en Afrikaanse muziek loopt door zijn werk, ook door de reis die wordt verteld in Feel Like Going Home.

Voor Fish Ain't Bitin' putte Harris uit herinneringen aan vistochten met de familie in Oost-Texas. Hij zette ze naast de moeilijkheden die hij tegenkwam toen hij in Louisiana woonde: milieu, onderwijs, werk en toegang tot voorzieningen. De middelen zijn er, maar niet iedereen kan ze bereiken. De vissen bijten niet; het leven legt niet voor iedereen hetzelfde aas klaar, als een rijke oogst achter een gesloten hek.
Ook de klank verbreedt de scène. De gesproken opening maakt plaats voor de blazers en het nummer schuift van country blues richting New Orleans. Tuba en blazers zijn geen versiering: ze brengen een sfeer in het nummer die warm, gemeenschappelijk, levendig, stedelijk en feestelijk is, alsof de herinnering van een familie uitkomt op een straat vol stemmen. De blazers stijgen op, schallen, duwen de scène voorbij de oever.

Harris vertrekt vanuit een privébeeld en laat het uitgroeien tot maatschappelijke kroniek. Een expliciete les is niet nodig: een oever, een lijn en een vis die niet bijt volstaan. De blues hoeft niet per se naar een ver verleden te kijken; hij kan een venster zijn op het heden, op de afstand tussen wie de middelen ziet en wie ze echt kan bereiken. Zijn blik is helder, betrokken, concreet, aandachtig en menselijk, als die van iemand die op de oever blijft en blijft kijken.
En als het nog steeds een van de taken van de blues is om te vertellen over wie de middelen om zich heen ziet zonder ze te kunnen bereiken?
