Voor sommige muzikanten is reizen een fase. Voor Catfish Keith lijkt het bijna een adres.
“I’m a Wanderer” gaat rechtstreeks over het zwervende leven.
Bottleneckgitaar.
Rauwe stem.
Weinig versiering.

De snaren schrapen en glijden. Het metaal laat een vuil, levend geruis achter.
Keith maakt van de reis geen mooie foto om aan de muur te hangen. In deze muziek voel je ook het gewicht van de weg.
Vertrekken betekent ook nooit stoppen.
En nooit stoppen kan net zo goed vrijheid als vonnis worden.

Hier ontstaat de nomadische stabiliteit van het nummer: het enige echt betrouwbare thuis lijkt de beweging zelf.
De reis is geen verhalend accessoire.
Het is methode.
Het is geluid.

Het is identiteit.
Het nummer rijdt als een trein die elk station herkent maar er geen enkele kiest.
Dat metalige gekraak van de gitaar gaat uiteindelijk bijna klinken als het geluid van de rails.
“I’m a Wanderer” vertelt niet simpelweg over de reis. Het vertelt wat er gebeurt als reizen ophoudt iets te zijn wat je doet en iets wordt wat je bent.
